Reisverslagen 
Reis naar de Moezel 2003
Na de Bende van Wim, …
De Schavuiten van Blankenberge
(en omstreken), ….
Voorwoord.
Het heeft geen zin om uw hersenen te pijnigen in een poging om u, geachte lezer, een beeld te vormen wat er tijdens de vijf dolle dagen gebeurde. De hoofdpersonages uit dit verhaal houden hun geheimen goed bewaard. Als auteur licht ik slechts enkele tipjes van de sluier van deze mythe, hopelijk voldoende om u te overtuigen welk onvergetelijke avontuur deze moedige pionieren beleefden, …
Hoofdstuk I: Stoofvlees.
Het was nog vroeg in de morgen toen de eerste bruten arriveerden. Nog moe en ongeschoren schaarden ze zich rond de ontbijttafel. Voor de meeste een kleine foltering die vlug teniet gedaan werd met het begroeten van verloren gewaande kameraden. Na enkele potten zwart goud en enige broden was brak de tijd aan om alles wat we zo goed kenden achter ons te laten en nieuwe horizonten te verkennen. We hadden grootste plannen en waren vast van plan om een voormalig bezetter een koekje van eigen deeg te geven … Onze bestemming was Ediger-Eller, een gehucht dat tot nu toe omzeggens onbekend was gebleven maar algauw van zijn eerste gene ontdaan zou worden. Ons stalen ros wachtte ons, glimmend in de eerste zonnestralen, op de parking op. Het beloofde een mooie dag te worden. Eenmaal in het zadel werden we overmeesterd door een rauw gebrul en stinkende benzinedampen, lekker. Met rasse schreden vorderden we in de goede richting. Langs een klein stuk autosnelweg werden we onverwachts in de greep genomen door de eerste herfstperikelen. We lieten ons niet kennen en trotseerden de koude door sterk ons doel voor oog te houden. Al snel werd de koude door de felle zon verpulverd en was het tijd voor een eerste, op voorhand geregelde, pitstop. En wie dacht dat er dit keer niets verkeerd zou lopen heeft het weer mis. Het hoopje buizen, banden, motor en wat kamelot van de koprijder begon heftig te roken. Dermate zelfs dat de mensen in de directe omgeving alle ramen en deuren moesten sluiten. De snoodaard, die zich gewoontegetrouw van niets aantrekt, deed zijn reputatie alle eer aan, wie niet in de smoor wilde rijden moest maar naar huis toe gaan. Vermits de lepel nog maar pas in de rijstpap zat, volgden we zonder mopperen onze roker. Even verder ruilden we de autostrade voor de kleinere wegen, het avontuur zou nu pas goed beginnen. Als een reusachtige slang baanden we ons een weg langs kronkelende ardennenwegels naar een godvergeten gat waar het middagmaal ons bang opwachtte. Het in gerstenat gegaarde vlees smolt op de tong toen we het samen met de gouden stokjes en een kledder witte lekkernij uitgehongerd naar binnen werkten. Ardeens stoofvlees, smaakt altijd. Kort daarna waren we klaar voor de volgende kilometers, althans, dat dachten we, … Nadat we de het middagklopje tijdens het rijden hadden verwerkt, werden we door de dorst overmeesterd. Des te droger onze keel werd, des te minder kans we kregen er een einde aan te maken. Geen herberg of iets dergelijks te bespeuren. Na lang afzien kregen we eindelijk een kans, langs de weg prijkte een Oosters gelag, waar we aan onze noden zouden kunnen voldoen. Gewoontegetrouw werden enkelen van ons toch bij het veertienste gezet toen ze een "koffie" vroegen, …
Na deze hoogstnodige pisstop (geen tikfout) legden we ons hart terug in handen van de weg. In de late namiddag reden we onze eindbestemming binnen. De schaarse omstaanders beefden en vreesden al voor de volgende dagen, … Een welverdiende pint of anders mieters drankje spoelde het stof en straatvuil uit onze mond weg. Daarna uitpakken, douchen, … en gaan eten. Uitgehongerd kregen we het avondmaal voorgeschoteld, Deutcher stoofvlees, deze keer van wild vlees gemaakt en vergezeld van erillen en een kruising van noedels met bierpate. Moe maar voldaan koos elke rijder zijn avondactiviteit. Wat moet u daarbij voorstellen ? … Alles tussen wakker blijven en slapen.
Hoofdstuk II: B.
Langs Bochten, Bomen, Bossen, Benzinedampen, Bandenslijtage, Bangelijk, … naar Platten.
En tussendoor een Bezoek aan een steenkoolmijn of genieten in de zon, voor elk wat wils tijdens de inname van dit dorpje. Als top of the bill, een lekkere wijndegustatie. Als alles leeg was, keerden we langs nog meer Bochten, Bomen, Bossen, Benzinedampen, Bandenslijtage, Bangelijk, … terug naar onze stulp.
Tijdens deze rit liet Harley al snel blijken dat hij de meeste slippertjes zou maken tijdens onze vijfdaagse escapade.
Alweer moe kwam de Bende thuis en na de gebruikelijke avondrituelen wachtte ons een verdiende nachtrust. Voor de één met klemtoon op "nacht" voor de ander op "rust".
Hoofdstuk III: Rust.
Bij het ontbijt bleek al snel dat de tweeling koning van de nacht zou worden. Het duo lieten zich niet kennen en trotseerde desondanks de weinige slaap alle escapades. De tol zou wel na de vijfdaagse betaald worden.
We besloten tijdens de derde dag om nog niet al onze pijlen te verschieten en een rustdag in te lassen. Naar goede gewoonte beloofde het al snel anders uit te draaien.
Een kortere rit, dat wel, tot we nabij Trier onze motoren parkeerden. Nabij is een rekbaar begrip, is het niet. Het leek er eventjes op dat we even ver moesten wandelen als we hadden gereden, … De één was al wat anders gekleed dan de andere, met alle gevolgen van dien, tja er zijn er altijd die dagelijks wandelen met hun lederen broek en motobotten aan. Aan de Porta Nigra hadden we afspraak met onze gids. In en korte robbeling kregen we wat inside info over de stad, spijtig dat we daarvoor drie keer moesten sterven langs de trap, maar toch interessant hoor. Een of andere strever deed in zijn motozootje nog twee keer dezelfde dodentrap om daarna het hele binnenplein nog eens samen te roepen. Dan was met hem gedaan, hij was letterlijk "de muile in". Geen last meer mee gehad de rest van de dag. Andere waren dan weer zo aangedaan door de gedaante van de gids dat ook zij de rest van de dag stil bleven.
We deden het ook rustig aan, veel op terras zitten en genieten in de zon. De gids regelde voor ons een plekje in een restaurant waar we voor een prikje ons buikje vulden en krachten opdeden om de lijdensweg tot aan de motoren te kunnen trotseren. We namen afscheid van de gids en vatten de dodentocht aan. Terug op de motor ging het al veel beter.
's Avonds, na het eten, stond er ons een nieuwe uitdaging te wachten. Een wijnproefavond waarbij we diverse wijnen met een variërende zuurtegraad naar binnen spoelden. Elkeen had een eigen techniek ontwikkeld om deze proef te doorstaan. Tussen glas en fles werden anekdotes van de voorbije dagen verteld en voorgoed in het geheugen gegrift. Ook "Jos" kwam er zijn zegje doen. Het was laat in de nacht toen de stilte terug over het dorp heerste, …
Hoofdstuk IV: Terug naar de essentie.
Om onze eigendommen uit te breiden besloten we nog verdere gronden te verkennen en nieuwe kolonies te stichten. Met dat doel voor ogen reden we op de gekende stijl naar "Burg Eltz". Ons buitenverblijfje, zo goed weggestoken dat het zelfs niet te vinden was tijdens de wereldoorlogen. We hadden het gelukkig zodanig gebouwd dat het maar langs ene kant met een brug te bereiken was. We besloten eerst te picknicken. Drank en spijs waren goed voorzien en zoals echte bikers aten we uit het vuistje en dronken we aan de fles. Het enige nadeel was een folterende dalende wandeltocht in de broeierig hete zon. En dat in plaats van een verdiende siësta. Gelukkig konden we tijdens het bezoek van het kasteeltje wat afkoelen. Nadien werd de dorst gretig gelest en maakten we ons klaar voor de beklimming, terug naar de parking. Terwijl de sportievelingen al de beklimming aanvingen, werden door de anderen snodere plannen gesmeed. Wie niet sterk is moet slim zijn, in dat geval dus, de bus nemen. Eens terug op adem stegen we het zadel in en maakten we onze laatste rit terug naar het hotel. Terwijl de één probeerde om het vuil van zijn zondig lichaam te wassen in het Moezelwater, spoelden anderen hun lichaam met ander vocht. De zwemmers werden echter vlug uit het water gezet door de plaatselijke zwaantjes.
Twee onverzadigbare kilometervreters van het dertienste knoopsgat wilden er nog eens uitvliegen zonder groep en/of duo. Een tripje in laatste zonnestralen langs de glimmende Moezel. Naar Cochem, centrum doorwandelen en terug in nog geen 25 minuten, een deugddoende escapade.
Het doel, met name rijden, picknicken, iets zien en alles nog eens bijpraten tussen pot en pint werd telkens met glans bereikt. Een mooiere en betere afsluiter van een nazomerse vakantieweek konden we zelfs niet dromen.
Hoofdstuk V: Aftocht.
Met pijn in het hart verlieten we de Moezel om de weg naar vrouw en kind en ... aan te vatten. Moeizaam en euforisch door de voorbije dagen baande de colonne zich een weg terug naar de kust. Na enige kilometers werd het voor sommigen iets te veel, de zoete smaak van de heimat nam controle over lichaam en motor, de rechterhand dwong de naalden naar hogere regionen en met een stevige vaart naderde de eindbestemming. Hoe erg de files ook probeerden, we waren vastbesloten en enkele uren later stonden we veilig en wel thuis.
Nog geen twee uur later zaten we met zijn allen aan tafel in de Oesterput om deze grandioze week in klasse af te sluiten. Het was, vermoed ik, na enkele Guinessen, in de vroege uurtjes als we afgepeigerd maar verzadigd, elk in ons eigen bed, in een diepe slaap vielen.
Tot Slot:
Om u, gewaardeerde lezer, niet van kant te moeten maken, kan ik de namen van de krijgers aan deze kruistocht niet kenbaar maken. Foto's worden u bewust onthouden. Mocht u in de komende maande van plan zijn de Moezel te bezoeken, laat dan niet blijken dat u uit onze regionen komt, anders resten u alleen spooksteden, …
Alle gelijkenissen met mogelijke gekende personen is reëel, maar wees gerust, de bende rijdt terug uit in september 2004, tot dan bent u veilig, …. of sluit u aan om niet voor eeuwig uitgelachen te worden, …
Bolletje.
Gebaseerd op waar gebeurde feiten, …. (Motorrit september 2003 - Moezel)