Reisverslagen 
Onze Italiaanse droom, in tien leuke dagen verwezenlijkt !
Nadat we vorig jaar al een stukje konden proeven van de Italiaanse wegen en een stukje Dolomieten, rees bij ons de gedachte om eens een hele reis doorheen Italië te maken. Zoals gewoonlijk zouden we er begin mei op uittrekken richting la bella Italia ! Waar we zouden uitkomen wisten we op voorhand niet, enkel en alleen dat we vele bergpassen zouden doen, dat we ook dieper in Italië wilden raken en dat het verste punt van de reis Montelparo zou worden. Als je het geluk hebt de winnares van “ Mijn Italiaanse droom “ te kennen, dan kun je daar op de reis maar gebruik van maken en gaan overnachten in B&B Casa dell’ Alba …. We hebben het ons geen moment beklaagd !
Maandag 04.05.09 : Blankenberge/Zuienkerke – Kempten ( Duitsland )
Het was alvast vroeg dag, die maandagmorgen, want afspraak om 07.00 uur bij Stefaan voor een eerste dag kilometers vreten. Gepakt en gezakt op de afspraak vertrok het richting Duitsland. Gelukkig was de nieuwe BMW van Stefaan gerodeerd en konden we vlot tot diep in Duitsland raken. De route zelf van dag één is eigenlijk weinig spectaculair te noemen : autosnelweg op in Brugge en via Koblenz , Stuttgart en Ulm er af in Kempten, toch een kleine 900 km van hier. Als bij wonder waren de weersgoden ons gunstig gezind, evenwel een heenreis zonder regen is breken met de traditie. Dus , niet geklaagd, en op vijf minuten van onze eerste slaapplaats openden de hemelsluizen zich voor het eerst deze week. Gelukkig vlug een hotel gevonden en met moeite nat te noemen konden we de motoren een eerste keer op stal zetten. Na een eerste pizza in een typische Italiaan en het opsnuiven van de Bayerische gemoedelijkheid trokken we na een korte stadswandeling richting hotelkamer. Morgen begint het serieuze werk !
Dinsdag 05.05.09 : Kempten - Nauders ( Oostenrijk )
Vandaag begint het echte genieten, met een doortocht over de Alpen. De streek die we vandaag doen kennen we beide uit ons ski-verleden, met de motor is het toch een hele andere belevenis. Vroeg uitchecken is de boodschap want we hebben een vol programma voor ons. Het weer ziet er grijs en grauw uit, men voorspelt evenwel een droge dag … let’s hope !
De eerste pas op ons traject is de Oberjochpass, een eigenlijke opwarming voor de banden en de moto. Hetgeen volgt door het Tannheimerdal doet ons enkel en alleen maar naar meer van dat verlangen. Wanneer we onze weg verder zetten naar de Flexenpass en de Arlbergpass is het o zo gevreesde uiteindelijk waarheid geworden. Wat het hoogtepunt van vandaag moest worden, de Silvrettapass, is die tijd van het jaar nog dicht voor het verkeer . Dan maar eventjes rechtsomkeer maken en via een andere weg terug naar de Arlbergpass en zo verder naar het skioord Ischgl . Hier hebben ze vorige week nog maar pas het einde van het skiseizoen gevierd en stonden duizenden skifanaten zich te vergapen aan Kylie Minogue, vandaag rijden wij er heen en is er geen kat die ons opwacht ! Alles is er toe, de enige getuigen van de braspartijen van vorige week zijn de massa’s lege biervaten die nog voor de Kuhstahl staan … Het uitzicht van de après-ski bar laat alleszins niets aan de verbeelding over .. dat moet hier echt wel bère zijn in de winter ! Even aanhalen dat we onderweg tot tweemaal toe werden opgehouden door alpinisten die losliggende rotsbrokken vakkundig naar beneden laten komen. Van Ischgl keren we terug richting Landeck om van daaruit richting Reschenpass en Nauders te kiezen. Evenwel, in plaats van de Reschenpass onmiddellijk te nemen doen we een klein ommetoertje doorheen Zwitserland ( Martina-Martinabruck ) . En we hebben het ons geen moment beklaagd dat we die weg verkozen. De beklimming vanuit Zwitserland richting Nauders is waanzinnig machtig, leuk, bochtig en adembenemend mooi ! Nauders geeft ons dezelfde blik als Ischgl : alles toe. Gelukkig toch nog een schitterend hotel gevonden en na een heerlijke verkwikkende sauna en een lekker avondmaal moe maar voldaan de hotelkamer opzoeken.
Voor de liefhebbers, onze reisweg : Kempten – Durach – Bad Oberjoch – Weissenbach – Lech – Zurs – Stuben – Dalaas - Bludenz – Partenen – terug via Bludenz naar Flirsch – Ischgl – terug naar Landeck – Fliess – Martina – Nauders ( hotel Erika )
Woensdag 06.05.09 : Nauders – Levico Terme ( Italië )
Opnieuw een lange dag voor de boeg en na de Alpen, tijd om de Italiaanse Dolomieten te ontdekken. Het traject doorkruist opnieuw vele gekende skigebieden, maar in het groen is de achtergrond toch ook o zo mooi !. Bij het vertrek voelen we precies een aantal spetters, doch tegen dat de motors draaien is dat al gedaan en kunnen we richting zon trekken.
Vandaag staat de Stelviopass op het programma, maar zoals u al kunt raden, chiuso ! Dus volgen we Reschenpass maar tot het eindpunt in Merano. Gelukkig vinden we een vriendelijke Italiaan, één van de vele die we nog gaan tegenkomen, die ons aanraadt om de Passo delle Palade te volgen … en als hij het zegt zal het wel waar zijn zeker ! Inderdaad, een minder gekende pas maar daarom zeker niet minder aangenaam bochtenwerk en uiteindelijk komen we ook op de Passo del Tonale terecht. Voor een koffie over de middag hebben we Madonna di Campiglio uitgekozen en warempel, de sneeuw ligt hier nog met pakken dik. Een enig zicht, een unieke ervaring zo met tweewielers staan waar we normaal op skilatten staan ! We genieten dan maar verder van de bochtige wegen, ommuurd door woeste rotspartijen, om uiteindelijk in een motorvriendelijk hotel in Levico Terme de dag te eindigen. Zalig hier, aan het zwembad en een bubbelbad in de veranda ! Uiteraard vanavond onze eerste echte pizza op Italiaanse bodem en nadien nog wat genieten op de Belvedère, het dakterras met zicht op het meer, waarna we maar vlug weer onder de wol kruipen.
O ja, voor degene die ons traject willen volgen : Nauders – Resia – Malles – Studerno – Silandro – Merano – Marlengo – Passo delle Palade – Fondo – Livo – Passo del Tonale – Dimaro – Folgarida – Madonna di Campiglio – Pinzolo – Bolbeno – Ponte Arche- Trento – Levico Terme ( hotel Cristallo )..
Donderdag 07.05.09 : Levico Terme – Rimini :
Voor vandaag, twee mogelijkheden : kilometers en tijd winnen via nationale wegen, of toch liever maar genieten door de binnen. Met een stralende ochtendzon is die keuze rap gemaakt en wordt het weer een avontuurlijke rit. Op het prachtige marktplein van Enego wacht een statige oudstrijder op zijn sokkel ons op en om de hoek staat een nog imposanter meesterwerk. De kerk van Enego doet ons denken aan een combinatie van de Spaanse trappen in Rome met daarboven een immens Witte Huis … Een prachtig gebouw, absoluut niet gekend maar zeker de moeite waard om er even te stoppen. Via meerdere haarspeldbochten, waarvan we uiteindelijk de tel kwijt raakten, komt er stilaan een eind aan de bergketens en moeten we een stuk plat Italië doorkruisen, richting Adriatische Zee. Na een lange dag met afwisseling van bergen, vlakte en zee komen we uiteindelijk aan in Rimini, één der bekendste badplaatsen in Italië. Vergelijkingen met Blankenberge maal 10 op 21 juli of Benidorm in het hoogseizoen zijn hier zeker op hun plaats. Nog één gouden tip, mocht je daar last hebben van ’t poeptje, doordat het open ligt van te veel te rijden en je wil persé aan poeptjeszalf geraken, vraag dan bij een apotheker naar pommade en niet naar pommodore, dan denken ze dat je aambeien hebt …..
O ja, juist, de route …. : Levico Terme – Primolano – Enego – Gallio – Turcio – Fontanelle – Bassano – Cittadella – Padova – Rovigo – Adria – Ariano – Codigoro – Comacchio – Ravenna – Lido di Classe – kustbaan – Rimini.
Vrijdag 08.05.09 : Rimini – Montelparo :
Vandaag rijden we naar het verste punt van de reis, een bezoekje bij An en Jos in hun Italiaanse droom, bed and breakfast Casa dell’ Alba. Opnieuw twee mogelijkheden, zijnde de kustroute volgen of via binnenland en stukje Appenijnen naar de bestemming. Op kaart lijkt de tweede optie veel kleurrijker, dus weg zijn wij, opnieuw onder een stralende zon !
Vooreerst is er het “ verplichte bezoekje “ aan mijn voorvaderen, met name de ministaat San Marino en van daaruit trekken we de heuvelachtige streek in. Wanneer we echter Villagrande niet terugvinden, vragen we een vriendelijke inwoner de weg. Met veel plezier wijst hij ons de richting, evenwel op het volgend kruispunt weer geen aanduiding meer. Dan maar op goed geluk richting Monte . Algauw blijkt dit een verkeerde keuze te zijn en moeten we ons beroepen op al onze off road ervaring waarover we beschikken, geen dus. Opeens geen baan meer, geen weg meer , nog enkel keien, grind, greppels door weggestroomd regenwater en aarde, en dat zo een paar kilometer lang, steil bergaf met de nodige bochten. Zweten geblazen en zo vroeg in de ochtend is het zeker nog niet van de hitte van de zon. Gelukkig, op het eind van de afdaling ligt er voor ons een brugje, helemaal verlaten in dit onherbergzaam gebied. Hopelijk na de brug weer een weg ! Weer mis en na de brug is het op een soortgelijke ondergrond steil naar omhoog …. De greppels en de keien worden harder en aarde en grind en de kiezels veranderen langzaam in tarmac … Oef, gelukkig hebben we het er goed van af gebracht en zijn we er zonder kleerscheuren en beschadigde moto’s door gesukkeld. Wat een enige ervaring ! Gelukzalig kijken we elkaar breed lachend aan … die weg stond dus echt wel niet op de
Wa zeg je, de reisweg ? just : Rimini – San Marino – Montemaggio – Villagrande – Carpegna – Urbania – Urbino – Fermignano – Acqualagna – Cagli – Pergola – Sassoferrato – Sta Croce – S. Vittore – Borgo Tuffico – Matelica – Castelraimondo – Camerino – Sfercia – Fiastra – Monastero – Sarnano – Amandola - Sta Vittoria – Montelparo.
Zaterdag 09.05.09 : Rustdag ( dat wil dus zeggen Montelparo – Montelparo ):
Om vandaag niets te rijden zou zonde zijn, en vanuit ons vakantieverblijf hebben we in de verte besneeuwde bergtoppen gezien ( jawel, hier zo diep in Italië waar het nu 23 graden is ). Volgens de gids is dat het natuurpark Sibilinni en is het zeker meer dan enkel een verre blik waard. Dus, wij wat minder uitgedost en in wat lossere kledij niet te vroeg de moto op voor een kort ritje naar het natuurpark. De weg stopt in Foce, en blijkbaar stopt hier ook de menselijke beschaving. De weg loopt dood en eindigt bij het begin van het aards paradijs …. Hier zijn geen woorden voor, stilzwijgend genieten we van de rust, de stilte en de omgeving. Ook de weg er naar toe is tot vervelens toe puur genieten van bochten en natuur, bij momenten stroomt het water uit de rotsen in watervallen de ijsblauwe riviertjes in. Terugkeren doen we via de andere kant van de Marken en in de late namiddag komen we aan in ons verblijf. Geen van ons heeft een sleutel bij en de Jos is achter commissies … Dan maar genieten van de zon aan de rand van het zwembad en van het uitzicht over de streek. Op elke heuveltop staat een kerktoren of een burchtje, met daar rond de oude bebouwing, alsof de tijd hier bleef stil staan. We hebben het geluk om diezelfde streek ook bij nachtduister te mogen aanschouwen en de verlichting die ons dan voorgeschoteld wordt is te vergelijken met een kerstboom in mei. Men zegt zo vaak “ leven als god in Frankrijk “ , maar da’s waarschijnlijk omdat God toen Italië nog niet kende ( hij had geen moto om er te raken hé ) ….. De man weet niet wat hij gemist heeft in zijn leven ! Nog wat nagenieten op terras met een fles grappa en een dikke sigaar en dan de dekens onder … Montelparo is meer dan een bezoek waard en Casa dell’ Alba is voor ons geen logementshuis maar is gewoon thuis zijn bij vrienden. De max !
Onze rondrit zag er als volgt uit : Montelparo - Sta Vittoria - Comunanza – Montefortino – Montemonaco – Foce – Montegallo – Uscerno – Roccafluvione – Venarotta – Force – Montelparo.
Zondag 10.05.09 : Montelparo – Castelnuovo di Garfagnana, huiswaarts deel 1 :
Mooie liedjes blijven niet duren, ons verblijf hier was eigenlijk een paar dagen te kort, dus vroeg ontbijten, vlug de moto’s laden en ons klaar maken voor vele kilometers vandaag. Nog wat pommade aan het poeptje en de baan op !
Maar voor we de Marken verlaten, toch nog wat genieten en de Appenijnen doorkruisen , eigenlijk van de ene kuststreek van Italië naar de andere kuststreek. Veel zee hebben we niet gezien, maar op de kaart was het toch niet zo ver meer. Opnieuw om wat kilometers te winnen besluiten we het vlakke landsgedeelte te overbruggen via snellere wegen van zodra we Assisi gepasseerd zijn. In Assisi zitten we ineens te midden van een motortreffen. Van alle kanten zomen ze en hun bestemming lijkt de kerk van Franciscus te zijn. Wij gaan daar schoon rond rijden en het bouwwerk eens van ver bekijken. We moeten nu ookniet heiliger zijn dan de paus hé hier in Italië… In de wijnstreek van de Chianti herpakken we ons en is het weer al secundaire en zelfs kleinere wegen die voor onze wielen gegooid worden. De streek is hier zo hoog niet, maar daarom niet minder aantrekkelijk. Het is heerlijk genieten tussen de wijnvelden. Opnieuw volgt er een vlakker stuk waar we voor nationale wegen kiezen tot we in de verte weer de Alpen zien opduiken. Het einde van de dag komt in zicht, morgen is het weer klimmen en draaien geblazen.
Het eerste gedeelte van de terugweg : Montelparo – Amandola – Sarnano – Bolognola – Fiastra – Pievebovigliana – Muccia – Foligno – Assisi – Perugia – Lago Trasimeno – Colonna di Grillo – Castelnuovo Berardenga – S Regolo – Lecchi – Radda in Chianti – Castelina in Chianti – Poggibonsi – S Gimignano – La Sterza – Pontedera – Altopascio – Ponte a Moriano – Bagni di Lucca- Castelnuovo di Garfagnana.
Maandag 11.05.09 : Castelnuovo di Garfagnana – Sankt Moritz ( Zwitserland )
Na een welverdiende nachtrust hebben we weer vroeg de moto’s uitgehaald en geladen. Tijd om de weg verder in te korten. Er wachten ons weerom een aantal bergreuzen, maar niets kan ons nog verbazen. Eens we de eerste cols over zijn zullen we het vlakke weer laten voor wat het is en in de buurt van het Como-meer kiezen we weer voor de toeristische routes. Het is weer zo een dag waarin we alles gaan zien waarvoor we naar hier gekomen zijn : bergen, bochten, het Como-meer, Chiavenna en om de dag af te sluiten een bergpas. En wat voor één, de Majolapass. Wanneer we deze in de richting van Zwitserland rijden wacht ons net voor de top een schitterend zicht op de dertien haarspeldbochten die ons te wachten staan. Ik beklaag de renners in de Giro die hier volgende week de afdaling moeten doen. Eens boven komen we in een sneeuwlandschap terecht waar aan de overkant van het Silvaplaunameer de sneeuw in het water overvloeit ….. Op naar het mondaine Sankt Moritz, waar we in herhaling vallen met het begin van de reis : dit is een skigebied en alles is dus toe. Gelukkig nog een hotel open gevonden, jammer dat ze er geen euro’s kennen …. En alles is apart bij te betalen hé ….. Zwitserland is duur, ik begrijp de uitdrukking “ Zo zat als een Zwitser “ absoluut niet meer, ofwel moeten die gasten stukken van mensen verdienen . Gelukkig blijven we hier niet lang, maar het is er wel heel mooi. De receptionist van het hotel is ons ook vriendelijk gezind en met een glimlach deelt hij ons mee dat we morgen de Fluelapass nog niet kunnen nemen. Dat is dan weer zo een sjieke pas die we jammer genoeg niet kunnen pakken, dan maar via de Julierpass ! We gaan toch eens moeten terugkomen ergens in juni …..
De gevolgde reisweg vandaag : Castelnuovo di Garfagnana – Piazza al Serchio – Sillano – Passo di Pradarena – Ligonchio – Montecagno – Cerré – Castelnovo ne Monti – Parma – Fidenza – Milaan - Como – Menaggio – Gravedona – Chiavenna – Maloja – St Moritz.
Dinsdag 12.05.09 : St Moritz – Bingen ( Duitsland )
Vandaag moeten we eerst een stukje terugrijden om vervolgens via de Julierpas richting Duitsland te kunnen tuffen. Het is nog fris zo ’s ochtends vroeg en als je dan al direct op een serieuze hoogte in de sneeuw zit, kan je best een binnenvestje gebruiken. Maar hetgeen we er van verzichten voor in de plaats krijgen maakt heel veel goed. We vervolgen onze weg doorheen het dal richting Chur om van daaruit naar het vorstendom Liechtenstein te trekken. Blijkbaar zijn we daar niet echt gewenst want bij het verlaten van Zwitserland en op de grens zitten we te midden van een militaire oefening en horen we heel nabij geweerschoten …. Naast de baan, op een alpenweide is er inderdaad een militaire schietstand in open lucht en zijn ze bezig met serieuze manoeuvers zo te zien ….. Van Liechtenstein rijden we Oostenrijk binnen en aan de boorden van de Bodemsee in Bregenz nuttigen we onze laatste pizza van de week, kwestie van het af te leren. Het is inmiddels in de namiddag en we zitten tegenaan de grens met Duitsland. Hier eindigt als het ware het genieten van de reis. Eens op Duits grondgebied gaat het in Lindau de autosnelweg op richting huis, tot zo ver we geraken vandaag. Het eindpunt zal Bingen worden, waar we aan de oever van de Rijn ons laatste hotel vinden. Wat was vandaag weer puur genot. O ja, een mens zou het haast vergeten … In de buurt van Stuttgart krijgen we een stortbui over ons gegooid dat we met moeite nog enig zicht hadden. Tradities zijn er om in ere te houden zeker ? Wat zou een reis zonder regen anders zijn ?
Vandaag reden we via : St Moritz – Silvaplana – Julierpass – Chur – Landquart – Vaduz – Feldkirch – Gotzis – Hohenems – Bregenz – Lindau – Ulm – Stuttgart – Karlsruhe – Mannheim- Mainz – Bingen.
Woensdag 13.05.09 : Bingen – Blankenberge : het einde is in zicht :
Uitslapen zat er weer niet in, na een vroeg ontbijt keren we langs de snelste weg naar huis. Wat we meenemen van deze reis zijn unieke herinneringen die ons niemand meer kan afpakken en we kunnen maar besluiten met de zeggen dat Italië echt de moeite waard is om te doen met de moto.
De eindrush : Bingen – Koblenz – Bonn – Aachen – Heerlen – Antwerpen – Blankenberge.
De 4300 km zijn afgehaspeld, we hebben er ons geen meter van beklaagd !
Marino – Stefaan.
Voor het volledig foto archief en reisverslagen klik hier