FMVB

Die ochtend in de krant ……. Supermama Clijsters wint de US Open, STVV staat na 44 jaar terug op kop in de eerste klasse en bij Opel Belgium gaat het van kwaad naar erger. So what ? Wat interesseert ons dat nu deze morgen, want het is maandag, het is 06.30 uur en het is 14 september. Er wacht ons een stevig ontbijt bij de meisjes en dan vertrekken we eindelijk voor onze clubreis naar Bourgogne. Da’s pas voorpaginanieuws, althans voor ons toch.

Met mondjesmaat komen de eerste motoren blinkend en grommend toe aan onze verzamelplaats, dit jaar “ Den Ouden Ambacht “ en voor velen is het een heerlijk weerzien met oude reisgezellen. Pistolets en croissants liggen al voorgeschoteld klaar, het begin van onze weektrip ziet er alvast veelbelovend uit. De rekeningen worden vereffend en dan is het nog wachten op de laatste om te kunnen vertrekken …. Met militaire precisie arriveert onze laatste der Mohikanen omstreeks 07.30 uur stipt en kunnen we eindelijk de baan op. Het weer ziet er lekker uit, de voorspellingen doen her en der twijfel zaaien … van goed en zonnig weer de ganse week tot buien en kans op onweer. We zullen wel zien zei de blinde… De naftebakken zijn gevuld, de pulle Ariel is mee, daar gaan we dan.

Over het eerste gedeelte kunnen we eigenlijk kort zijn, autosnelweg tot net voorbij Troyes en iedereen weet dat er langsheen dat traject niet veel soeps te beleven valt … een tankstop meer of minder, een péage her en der en dan zo vlug mogelijk die snelweg af… Toch als iedereen keurig en net betaald heeft. Probeer dus nooit met twee door een videobewaakte péagepoort te rijden, zeker niet als je met meer bent, want gegarandeerd houden ze de poort dicht tot de snoodaard komt betalen. En dan nog van iemand die het voorbeeld zou moeten geven …. Foei(ke) !

Na dit korte oponthoud steekt het eerste en enige kleine kwaaltje de kop op. Door het stoppen van de motoren en het heropstarten is er een stalen ros in alarm geslagen en weigert deze verdere dienst. Niet getreurd, de route is op gps opgeslagen en wij krijgen van de bestuurder het licht op groen om alvast door te rijden, hij zal ons wel treffen bij de middagstop in Chaource. En dat voor iemand die aan zijn eerste kennismakingstrip met ons begonnen is, dit getuigt alvast van veel lef. Zo gezegd, zo gedaan en een klein uurtje later zijn we weer herenigd. De weergoden zijn ons vooralsnog goed gezind en we tuffen verder door de eerste bosstreken van de week richting Tonnerre en le canal de Bourgogne.

Het toeristische gedeelte is begonnen en al onmiddellijk valt er ons een aangename verrassing te beurt. Alsof ze op tijd en uur besteld waren, lagen de figuranten van de dag te wachten met hun plezierjacht in één der vele sluizen van het kanaal dat door Michiel Hendryckx zo poëtisch beschreven werd. Uiteraard even de tijd nemen om te stoppen en de werking van die sluizen van dichtbij te volgen. De verrassing was ook voor de schippers een aangename verpozing want over en weer werden de foto’s rijkelijk getrokken. Zij stonden versteld van een bende motards daar te mogen aanschouwen, wij genoten van het spektakel en zetten goed geluimd de weg verder.

Na het bezoek aan het museum van de presidentiële voertuigen ging het naar Avallon waar een stop voorzien was in het clublokaal van de plaatselijke motorclub. Inmiddels was de groep aangedikt met twee vroege vogels die er al een week reizen hadden opzitten. De cafébaas was dermate behulpzaam dat hij, gedreven door zijn enthousiasme zijn motardsplunje aantrok en voor ons het verkeer ging regelen om er een vlot vertrek mogelijk te maken. Na dit zonnig terrasje werd de lucht grauw en grijs en vooral onheilsspellend. De laatste 60 km zouden we in een plensregen afhaspelen, het kon ons nauwelijks deren. Nat maar voldaan arriveerden we wat later dan gepland in onze uitvalsbasis voor de rest van de week, hotel de la poste in Vauclaix. We werden er hartelijk ontvangen door onze andere reisgezellen die er al waren en door de uitbaters en eens de kamers verdeeld waren wachtte ons een welkomstdrink en een eerste schitterende maaltijd. Dat zit hier goed ! Moe en hoopvol op wat komen zou ging iedereen vroeg onder de wol, wat staat ons morgen te wachten ?

Na een zalige nacht was het vroeg dinsdag en wachtte ons een naar Franse normen uitgebreid ontbijtbuffet. Angstvallig werden de weersvoorspellingen er bij genomen en de deskundige uitleg die we er van Fabrice bij kregen maakte alles duidelijk.  Het ziet er grijs uit, misschien in de namiddag wat opklaringen en er is een kleine kans op wat neerslag. Kwestie van ons wat moed te geven. De ochtendrit zou ons al wat moois is van de Morvan leren ontdekken, alvast genoten we van een prachtige trip langsheen het eerste van de zo vele meren dat onder een nevel vanuit het niets tevoorschijn kwam. Om er als het ware bij ochtendmist en –dauw stil bij te worden genoot iedereen met volle teugen van het natuurspektakel. Op naar de heuvels van de Morvan dan maar en we beklommen achtereenvolgens de Haut Follin en de Mont Beuvray. Onderweg toch ook vlug wat genieten van de wildlife van de Morvan en de remmen dicht voor mama everzwijn met haar gevolg die haastig en angstig de baan overstak. De figuranten voor vandaag waren weer op tijd op de afspraak. We waren verwittigd dat dit kon gebeuren, op onze eerste trip is het al van dat. Bij die laatste heuvel lag Bibracte, een Keltische nederzetting van in de tijd dat de Romeinen hier heer en meester waren. Op unieke locatie en onder een stralende zon kon hoog op de heuvel, met een schitterend panoramisch zicht gepicknicked worden. Was de klim steil en smal, de afdaling was dit des te meer maar iedereen kwam toch zonder kleerscheuren aan bij het bijhorend museum. Nu maar wachten op de komst van de gids tegen 14 uur … Je zou echter van geen Hollander gekloot zijn want de gids liet dus op zich wachten. Her en der wat gemekker, maar het wachten werd ons meer dan we dachten beloond.  Onder de deskundige leiding van onze Nederlandse gids kregen we een perfect inzicht in hetgeen zich daar zo een 2000 jaar geleden afspeelde.

Ruim op tijd en na een bezoek van ongeveer anderhalf uur, reden we verder doorheen de Morvan, genietend van het mooie weer, de schitterende bochtige wegen en de natuur rondom ons. De namiddag vloog voorbij en voor we het goed en wel beseften stonden de motoren geparkeerd voor Henkies place, de enige café in de buurt van het hotel. Gelukkig zijn we vandaag toch al droog gebleven. Toeval of niet, de cafébaas is toch ook wel een Hollander zeker …. En geloof het of niet, ook die viel best wel mee. Dan maar met zijn allen zijn frigo’s legen en op naar het hotel voor onze eigenlijke eerste avond daar …. De doop van de nieuwe ! Ik ga er niet veel over zeggen, ik wil nieuwelingen naar de volgende jaren toe niet nodeloos bang maken, maar een tip van de sluier kan ik toch wel geven. Kamersleutels in het zwembad, natte kleren en een spijker met een omgekeerde bijl en kapotte sokken moeten jullie nieuwsgierigheid maar bevredigen. Daar komen zeker in de toekomst rechtszaken van. De ambiance zat er gewoonweg van de eerste minuut goed in en dat zou ook zo blijven tot de laatste snik.

Wat gaat de tijd toch verdomd vlug als je je amuseert, we zijn al woensdag vandaag en op het programma staat een ware marathon. Het is dan ook nog in de ochtendkilte dat we de sliert in hang sleuren en richting Beaune trekken. Opnieuw dreigend grijze lucht maar we verliezen er zeker de moed niet bij, het komt wel allemaal goed. Onderweg onze dagelijkse afspraak met onze figuranten, deze morgen zijn het twee schuchtere hertjes die ons pad kruisen en ons de weg tonen die we moeten volgen. Wat is puur natuur toch prachtig …. Rond het middaguur arriveren we in Beaune, een uniek stadje met typische dakbedekkingen en uiteraard zijn hospice de dieu. Dit meesterwerk, een vroeger ziekenhuis voor de armen uit de streek is in zijn authentieke staat bewaard en siert vele postkaartjes en andere souvenirs en is meer dan een bezoekje waard. Naast het gebouw zelf zijn er ook heel vele kunstvoorwerpen aanwezig, waaronder heel wat schilderwerken van een Vlaamse primitieve uit die tijd. Adembenemend mooi, andere woorden zijn er niet voor. Na ons bezoek gaat het gezwind naar chateau Savigny waar ons tweede bezoek van de dag geprogrammeerd staat.

Na de picknick op de parking mogen we de motoren binnen rijden en stallen voor het kasteel, wat uiteraard schitterend beeldmateriaal oplevert. Het bezoek leidt ons door een zestal museums, gaande van de sportwagens van Abarth tot straaljagers en van tractoren tot gereedschappen en in het kasteel zelf van oude motoren tot modelbouwvliegtuigjes. De verzameling is fenomenaal, als er geen 20.000 vliegtuigjes liggen, liggen er geen en de oude motoren die uitgestald op de tweede verdieping staan tarten alle verbeelding. Aansluitend aan het bezoek worden we van het huis nog getrakteerd op een witte en een rode wijn van eigen bodem. Als je het ons vraagt, eigenlijk twee keer chateau migraine, maar we malen er niet om. Vanavond staat er een echte wijnproeverij op het programma. Dan maar de weg inkorten naar het hotel en gezien Henkies place dicht is op woensdag, stoppen wij bij de Portugees van de streek, Enrique waar we naast de dorstigen ook onze moto’s kunnen laven. Eens volgetankt gaat het pijlsnel naar het hotel, waar den aperitief al klaar staat en de geur van het lekker eten ons al tegemoet komt. Een goed stuksken eten, een fongske leggen en dan op naar de wijnproeverij. Door een gepensioneerde maitre werden voor ons oordeelkundig vier wijnen uitgekozen en gepresenteerd en met de deskundige uitleg er bij van hoe de smaakpapillen werken, kon er duchtig geproefd worden. Een perfecte afsluiter van alweer een geslaagde dag.

Donderdag vandaag, en met de terugreis van morgen in gedachten houden we het bij een korte daguitstap. Het weer ziet er benard uit, we gaan het misschien niet droog kunnen houden. Zoals de traditie het wil hebben we in de vroege voormiddag afspraak met de figuratie en voor vandaag is het een kudde koeien die ons in tegenovergestelde richting langs een smalle weg tegemoet komt. En dat boerinneke maar Allez Allez roepen, die koeien loeien wel maar hebben niet veel zin om ons te kruisen. Nu, als een aantal koeien niet wil plooien, dan zeker een massa paardenkrachten ook niet. Uiteindelijk komen we tot een compromis en gaan de koeien schoon aan de kant van de weg voort en wij langzaam langs de andere kant. Ik wist dus niet dat koeientong van zo dichtbij er zo wansmakelijk uit ziet. Op dan maar naar Bazoches, naar het kasteel van heer Vauban. Daar hebben we afspraak met de volgelingen in de auto om er samen het kasteel te bezoeken. Zij zijn er bij onze aankomst jammer genoeg niet, en veel langer kunnen we niet wachten want het kasteel sluit onder de middag. In dit prachtig bewaarde en onderhouden kasteel worden we deskundig begeleid door een Franse gids die zijn uiterste best deed om ons in het Nederlands te woord te staan en we mogen gerust zeggen, chapeau, want het was fantastisch wat de man presteerde. De rondleiding in de diverse zalen met aan de wand in de grote zaal diverse stambomen van Koninklijke en adellijke geslachten was indrukwekkend. Zo kwamen we zelfs te weten dat de Spaanse koning eigenlijk een afstammeling is van de Franse heer Vauban. Als we na het bezoek terug naar de moto’s gaan komen we toch wel de anderen tegen zeker … Wij bezochten in Bazoches het kasteel van de kasteelheer Vauban, zij stonden een viertal kilometer verder aan het kasteel van de gemeente Vauban . What’s in the name …. Gezamenlijk reden we nu verder naar Vézelay waar we in de achtertuin van de basiliek zouden picknicken. Voor deze laatste van de week was er een speciaaltje voorzien. Voor iedereen, stuutjes met choco ! Je had de verontwaardigde blikken van velen moeten zien, hilarisch gewoon.

Na het stevig middagmaal was iedereen vrij in de stad en de meesten trokken in kleine groepjes de basiliek in, gevolgd door terrasbezoek. Het spetterde een beetje, maar de moeite niet om van te klappen. In de verte zag je de opklaringen zo komen. Dan maar als afsluiter van de week, nog een laatste keer genieten van de Morvan vanop het uitzichtpunt la Justice , gevolgd door een laatste toertje rond een andere lac en een bezoekje bij Henkie waar we met zijn allen de vriendschapsbeker mochten ledigen. Op naar het hotel dan maar weer voor onze laatste avondmaal, een reuze barbecue met alles er op en er aan, te veel om goed te zijn maar oordeelkundig geprepareerd door onze twee bakkers van dienst. En deze avond had alles wat een afscheidsavondje moet zijn … Toeren en crossen met de quad, zonnig weer met aperitief op het terras, uitgebreide barbecue, diverse toespraken, grappen en grollen en uiteraard als climax een nachtplonsje in het koude zwembad voor velen. Met pijn in het hart moeten we morgen al naar huis.

Vrijdagmorgen, acht uur. De mannen zetten de moto’s buiten en verzamelen zich om te gaan tanken,  de vrouwen maken de valiezen om straks de koffers te kunnen laden. Nog vlug wat rekeningen betalen in het hotel, afscheid nemen van de vrienden , in deze de hoteluitbaters en zij die nog andere oorden gaan opzoeken, en dan maken we ons klaar voor de terugreis. Nog maar goed vertrokken en we hebben weeral afspraak met een beestige figurant van de dag. Deze keer is het een geit, maar dan wel een geit van een vrouwmens, achter het stuur van een voor haar veel te grote wagen. Hoe kun je zo stom zijn om in te rijden op een stilstaande file moto’s die staan te wachten voor de verkeerslichten. En dan nog zeggen dat ze het niet gezien heeft hé. Geluk bij een ongeluk, er zijn geen gekwetsten, maar toch is er stoffelijke schade aan de Harley en moet de verzekering tussenkomen. De groep rijdt rustig door, na het afhandelen van het papierwerk worden we terug één in Chaource ( waar hebben we dat nog gezien en bij toeval is het weer met iemand die voor de eerste keer mee is ). We korten de weg verder in en in de namiddag genieten we ruimschoots van de champagne-omgeving en de druivenoogst die volop aan de gang is. Stilaan naderen we ons belgenlandje en hebben we rendez-vous in de Minuut. Met zijn allen nog gezellig een stukske eten en dan scheidden onze wegen weeral. We mogen met zijn allen terugblikken op een schitterende week, op naar volgend jaar…..

Er werden dit keer speciaal geen namen genoemd, zij die er bij waren zullen wel weten wie wie is, alvast bedankt aan iedereen die mee was voor deze prachtige reis !

Marino.