Steve, want zo kenden we je, als voorzitter van Foekes Motorvrienden Blankenberge was het voor mij een ware eer je bij ons te mogen hebben. Van begin af aan was je er bij en in de loop der jaren leerden we elkaar beter kennen. Achter de stoere motorrijder, de struise militair zat er een man met een gouden hart, iemand aan wie je alles mocht vragen en die voor ieder van ons klaar stond. Elke rit, elke uitstap, elke reis waarbij je ons vergezelde, ging niet onopgemerkt voorbij. Je kwam over als de stille, de koele kikker maar eigenlijk hield je daarmee een scherm voor jezelf. Uiteindelijk bleek je de schrik van ieder van ons te worden want waar we ook Steve zagen, ergens weggedoken in de anonimiteit of soms ook achteraan op de moto, zijn camera was nooit ver weg en alles werd op de gevoelige plaat vastgelegd. Steve, mede hierdoor en het mag onderstreept worden, je professionele aanpak van je camerawerk, heeft er bij velen van ons voor gezorgd dat we onvergetelijke herinneringen overhouden aan alle mooie momenten die we samen hebben beleefd.
Naast een man van de techniek was je meer dan ook de man van de praktijk voor ons. Als we op de activiteiten dringend assistentie nodig hadden omdat een laptop of box of iets anders het niet deed of als we moesten overstappen naar plan B , dan was jij steeds de eerste om in te springen en om oplossingen te zoeken. De kalmte en de rust zelve wist jij in dergelijke omstandigheden onmiddellijk wat te doen. En we mochten ondervinden dat je er zelf ook plezier aan beleefde, om te helpen waar je kon. Ik herinner me nog in geuren en kleuren de beklimming van de Monte Zoncolan in Italië. Toen één van ons op de bergtop een dringende sanitaire stop moest inlassen en hij bij gebrek aan beter zijn sudokuboekje en de verzekeringspapieren van zijn moto moest gebruiken tussen het struikgewas, was jij achteraf de eerste om hem je rol toiletpapier aan te bieden. Maar ook daar had je weer gelijk Steve …. Als hij het niet vraagt moet je het ook niet zelf aanbieden hé …. Zo kenden we je, de droge komiek, met altijd gepaste ludieke opmerkingen die uit het niets kwamen maar iedereen tot lachen aanzette. Op jou eigen manier wist je telkens de groep te entertainen. Steve, geloof me als ik je zeg dat vanaf nu geen enkele reis nog hetzelfde zal zijn.
Dat ook de club veel voor jou betekende mochten we ondervinden op de nieuwjaarsreceptie van dit jaar. Het sierde je , samen met Arlette , dat je de gemaakte beloftes in Bourgogne bent nagekomen en dat je ons trakteerde op een schitterende receptie in jullie garage in Zuienkerke. Zelfs de wijkreceptie liet je er voor schieten om de motorvrienden te mogen verwelkomen bij jullie thuis. Fier stond je daar te pronken met je ingerichte en geïmproviseerde bar en je oldtimer die je voor de gelegenheid tentoon had gesteld. Iedereen daar aanwezig was het volmondig met me eens. De ontvangst was tot in de puntjes verzorg d en was AF. De perfectionist in je was boven gekomen en het resultaat was iets om U tegen te zeggen. En je deed het met plezier om ons, je motorvrienden te plezieren. Steve, vanaf nu zal geen enkele receptie nog hetzelfde zijn, je zult telkens bij ons zijn.
Met een wrang gevoel van een leegte en groot gemis denk ik terug aan onze laatste rit die wij samen deden. Halfweg de rit diende je aan de kant te gaan omdat je Pan raar deed. Hij rook naar verbrand…. , wist je me nog te zeggen toen ik bij je kwam, ga maar …, rij maar door…, naar ons moet je niet zien.., wij keren op het gemak terug, …. We zien elkaar wel gauw…. Wie van ons kon toen weten dat dit onze laatste rit zou zijn ? Het gevoel dat nu overheerst is een van een niet voltooid hoofdstuk, een hoofdstuk dat nog lang niet af is …. We hadden nog zo veel mooie bestemmingen in het vooruitzicht, jammer dat jij je eindbestemming al bereikt hebt.
Hey mate ( op zijn engels ) , want zo noemde je me , vaarwel op je laatste reis. Je zult altijd één van de onzen blijven, we gaan je missen. We zullen onze beste herinneringen aan jou heel erg koesteren. Bedankt voor alle mooie momenten.
Omdat er vriendschap is bestaat er geen voorbij , in alle eeuwigheid blijf jij een vriend voor mij.
( naar Toon Hermans nav het overlijden van zijn echtgenote Grietje: Omdat er liefde is bestaat er geen voorbij, In alle eeuwigheid blijf jij voor mij).
Marino
